Timesharing coraz popularniejszy

Umowa timesharingowa zdobywa coraz większe grono zwolenników, przede wszystkim ze względu na możliwość korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie bez konieczności ponoszenia kosztów jej zakupu.
Timesharing jest to szczególny rodzaj korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie w każdym roku, w zamian za odpowiednie wynagrodzenie, które korzystający uiszcza przedsiębiorcy, będącemu we władaniu nieruchomości. Tym samym nabywca uzyskuje powtarzające się prawo do korzystania z nieruchomości w oznaczonym w umowie czasie bez konieczności ponoszenia kosztów nabycia obiektu. Jest to umowa podobna do najmu, z tą jednak różnicą, że władającym nieruchomością jest zawsze przedsiębiorca, natomiast nabywcą - osoba fizyczna, zawierającą umowę poza zakresem prowadzonej działalności gospodarczej, czyli jako konsument.

Umowy te najczęściej dotyczą nieruchomości, z których konsument korzysta w określonym czasie, w celu turystycznym, jak np. użytkowanie apartamentu podczas wakacji. Prawo do okresowego korzystania może być ustanowione na czas nie krótszy niż trzy lata i wygasa najpóźniej z upływem 50 lat od jego ustanowienia. Przyjęte rozwiązanie ma zapobiec sytuacji, w której uprawnienie do korzystania z nieruchomości zostaje ustanowione na czas nieoznaczony, a właściciel nieruchomości nie ma wpływu na zakończenie jego trwania z uwagi na zamknięty katalog sposobów wygaśnięcia ograniczonych praw rzeczowych, jakim jest timesharing.

Na gruncie przepisów krajowych ważną regulacją dla konsumenta jest obowiązek przedstawienia przez przedsiębiorcę prospektu, czyli zbioru postanowień w formie pisemnej, które to pozwolą potencjalnemu nabywcy na uzyskanie informacji o warunkach i przedmiocie umowy. Należy pamiętać, że jeśli dojdzie do zawarcia umowy timesharingu, postanowienia prospektu stanowią jej integralną część.

Sama umowa powinna być zawarta na piśmie pod rygorem nieważności, chyba że dla ustanowienia lub przeniesienia prawa, z którego wynika uprawnienie do korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego, zastrzeżona jest inna, surowsza forma - jak np akt notarialny. Przed zawarciem umowy przedsiębiorca może wprawdzie zmienić zawarte w prospekcie informacje i dane, jeżeli modyfikacje są następstwem okoliczności, na które nie miał wpływu, niemniej druga strona musi zostać o tym wszystkim powiadomiona jeszcze przed zawarciem umowy. Często umowy te zawiera się z przedsiębiorcą zagranicznym, dlatego ważne jest by zostały sporządzone zgodnie z wolą nabywcy w języku urzędowym państwa, w którym ma miejsce zamieszkania, bądź którego jest obywatelem.

Ważnym aspektem ochrony konsumenta będzie przewidziana możliwość jednostronnego rozwiązania stosunku prawnego timesharingu. Nabywca bowiem może odstąpić od umowy bez podania przyczyny przez złożenie przedsiębiorcy pisemnego oświadczenia woli o odstąpieniu. Może ono być złożone w terminie 10 dni od dnia doręczenia nabywcy dokumentu umowy. Termin ten może ulec przedłużeniu o okres od doręczenia nabywcy pisma uzupełniającego brakujące dane w umowie. W przypadku, gdy nabywca skorzysta z możliwości odstąpienia od umowy, umowę taką uznaję się za niezawartą, a nabywca nie ponosi odpowiedzialności wobec przedsiębiorcy. Jednakże umowa może zobowiązywać nabywcę do zwrotu przedsiębiorcy kosztów niezbędnych do jej zawarcia, aczkolwiek możliwe to będzie tylko gdy, nabywca odstąpi od umowy w terminie 10 dni od dnia doręczenia mu umowy. Uprawnienie to nie będzie przysługiwać w przypadku, gdy nabywca odstąpi w przedłużonym czasie. Pamiętać należy, że przepisy ustawy są przepisami semiipetatywnymi, w związku z czym, nie można umownie ograniczyć ani wyłączyć praw zagwarantowanych przez ustawę, a wszystkie postanowienia, które są niezgodne z ustawą w tym zakresie uznać należy za nieważne.

Timesharing, jako umowa, może powodować zagrożenia prawne dla konsumenta z racji swojej długoterminowości czy też niejednolitej konstrukcji prawnej, w której dochodzi do odwołania do różnych rozwiązań prawnych z zakresu prawa rzeczowego i obligacyjnego. Może również powodować zagrożenia ze względu na to, iż zawierana jest z przedsiębiorcą, który może nadużywać swojej silniejszej pozycji w stosunku do konsumenta. W związku z tym i w celu ochrony konsumenta powstała nowa dyrektywa timesharingowa z 14.01.2009 (2008/122/WE), która pod wpływem dotychczasowych negatywnych doświadczeń konsumentów, poprawia ich ochronę poprzez wydłużenie terminu możliwości odstąpienia od umowy z 10 do 14 dni, nakłada na przedsiębiorcę obowiązek dołączenia do umowy formularza rezonacyjnego oraz skrócenia minimalnego okresu umowy z trzech lat do jednego roku. Dyrektywa ta została implementowana do polskiego porządku prawnego decyzją Rady Ministrów z dnia 29.03.2011 r, w związku z czym konsumenci będą mogli powoływać się na nią bezpośrednio.

Instytucja timesharingu jest przepisem szczególnym, wprowadzonym do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 13.07.2000 roku o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku.

Czytaj również:

Rozdzielność majątkowa a nieruchomości

Jak się zameldować podczas wynajmu?

Czy wiesz jak wyglądają najpiękniejsze LOFTY? >>
Kliknij, by obejrzeć galerię